آمد به جهان آنکه پیام آور دین شد

هم او سبب خلقت انسان و زمین شد

نوری که از انوار خدا شد متجلی

تابید و بر آن بطن جهان ، نور عجین شد !

آن وحشت و تاریکی شبها به سر آمد

هم مأمن دلها شد و هم بحریقین شد

لرزید از نور ، چو ایوان مدائن

آتشکده هم خامُش از این مهر امین شد

بنمود جهانگیر چو آیین خدا را

او بت شکن و راهبردین مبین شد

بر مرکبِ بُراق که او رفت به معراج

او محرم اسرارِ خداوند مکین شد ...

طی گشت به زیر قدمش مشرق و مغرب

تا عرش خدا آمد و نزدیک ترین شد ...

او رحمت حق گشت بر این عالم امکان

بر علم خدا ، « حافظ » و دین را چو معین شد

به مناسبت درگذشت مادر عزیزم

 اسطوره ی عشق مادر

گل واژه ی صفا ، قاموسِ همدلی

در  عشق و در وفا ، دیوان کاملی

آرامِ جانِ من ، « مادر » تو مادرم !

یادت همیشه هست ، تا اوجِ باورم

من را جدا ز تو ، تقدیرِ من نمود

من دور گشته ام ، این گریه ها چه سود ؟

خم گشته سروِ تو ، من سرو گشته ام

با آن دعای تو ، تا اوج رفته ام !

یادم نمی رود ، شب های درد تو

در آخرین خزان ، دستانِ سردِ تو

مادر مرا بگو ، از راز زندگی

از مقصد و کمال ، از عشقِ بندگی

دادی شَبابِ خود ، تا ما ثمر شویم

تا از خدایِ عشق ، ما با خبر شویم

« این عشقِ آدمی ، نور حضور اوست

منشورِ عاشقان ، هر لحظه نورِ اوست »